Η συγκλονιστική εξομολόγηση του τζέντλεμαν του ελληνικού κινηματογράφου, Δημήτρη Καλλιβωκά στα 97 του χρόνια ....Κουράστηκα και πλέον δεν επιθυμώ ....
Police-Voice blog ➤
Η δημόσια τοποθέτησή του έφερε ξανά στο προσκήνιο έναν ηθοποιό που ταυτίστηκε με την αστική ευγένεια, το λεπτό χιούμορ και δεκάδες εμβληματικές στιγμές του παλιού ελληνικού κινηματογράφου
Η φωνή απόγνωσης από τον γνωστό ηθοποιό Δημήτρη Καλλιβωκά, ο οποίος δήλωσε κουρασμένος να ζει σε αναπηρικό καροτσάκι στα 97 του χρόνια και αναζητά τρόπους να φύγει από τη ζωή, έπεσε βαριά πάνω από τον χώρο του πολιτισμού.
Ο Δημήτρης Καλλιβωκάς, ένας ηθοποιός με πλούσιο κινηματογραφικό έργο και παρουσία στο θέατρο, ο οποίος έχει ζήσει τα χρυσά χρόνια του ελληνικού κινηματογράφου όσο ελάχιστοι εξομολογήθηκε το δράμα που βιώνει τα τελευταία χρόνια σε συνέντευξή του στην Espresso.
«Ψάχνω τρόπο να φύγω από τη ζωή. Κουράστηκα και πλέον δεν επιθυμώ να βρίσκομαι τις περισσότερες ώρες της ημέρας πάνω σε ένα καροτσάκι. Ακόμα και αν ήθελα να πέσω από την Ακρόπολη κάποιος θα έπρεπε να με μεταφέρει εκεί. Και δεν νομίζω να το κάνει κάποιος. Ήδη διανύω τα 97 χρόνια μου. Δεν με ενδιαφέρει να ζήσω άλλο», είπε χαρακτηριστικά ο ηθοποιός.
Αυτό που θέλει είναι να φύγει από τη ζωή, όσο ο νους του είναι διαυγής: «Ξέρεις τι είναι, από εκεί που οδηγούσα και πήγαινα όπου ήθελα με το αυτοκίνητο μου, τώρα να με πηγαίνουν άλλοι πάνω σε αναπηρικό καρότσι; Να μην έχεις την ελευθερία σου και να μην κάνεις αυτά που θέλεις;. Κάποτε είχα ευχηθεί να φύγω πρώτος από αυτή τη ζωή. Τώρα, το εύχομαι διπλά και τριπλά, ότι πρέπει να φύγω όσο είναι καιρός και ο νους μου αντέχει».
Οι ρόλοι της καριέρας του
Ανήκει σε εκείνη τη γενιά των ηθοποιών που δεν χρειάστηκαν ποτέ υπερβολή για να γίνουν αναγνωρίσιμοι. Η διαδρομή του χτίστηκε με ακρίβεια, με μέτρο, με εκείνη τη σπάνια ποιότητα που στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο μεταφραζόταν σε αστική κομψότητα, πειθαρχία και μια αβίαστη σκηνική ευγένεια. Είναι από τους ηθοποιούς που στάθηκαν δίπλα σε μεγάλους σταρ χωρίς να χάνεται, να υπηρετήσει τον ρόλο του χωρίς περιττή φασαρία και να δώσει στο κάδρο μια ιδιαίτερη ισορροπία.
Γεννημένος στην Αθήνα, μεγάλωσε σε αστικό περιβάλλον, με πατέρα γιατρό, και από νωρίς έδειξε ότι τον τραβούσε η τέχνη. Η υποκριτική, όμως, δεν ήταν ο αυτονόητος δρόμος. Προηγήθηκαν σπουδές στη ζωγραφική και στη συνέχεια η φοίτησή του στη Δραματική Σχολή, πριν ολοκληρώσει τη θεατρική του παιδεία στο Ωδείο Αθηνών το 1954. Εκείνη η περίοδος ήταν καθοριστική. Η πρώτη του μεγάλη επαφή με τη σκηνή ήρθε στο Εθνικό Θέατρο, στην «Ορέστεια», ως μέλος του Χορού, στο Ηρώδειο. Για έναν νέο ηθοποιό της εποχής, αυτό δεν ήταν μια απλή αρχή· ήταν σχεδόν μύηση.
Από το Εθνικό Θέατρο πέρασε στο ελεύθερο θέατρο και στη συνέχεια σε μια πορεία μακρά, επίμονη και πολυσχιδή. Έπαιξε σε δεκάδες παραστάσεις, από κλασικό ρεπερτόριο μέχρι ελαφρότερο θέατρο, επιθεώρηση και λαϊκά θεάματα, αποδεικνύοντας ότι διέθετε και τεχνική και προσαρμοστικότητα. Ανήκει σε εκείνους τους επαγγελματίες ηθοποιούς που μπορούσαν να μετακινηθούν από το ύφος της μεγάλης σκηνής στη λαϊκή επικοινωνία χωρίς να χάνουν το προσωπικό τους στίγμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου