Police-Voice blog ➤
Περιγράφει την στιγμή που αποφασίστηκε η δωρεά οργάνων, αλλά και τις σοκαριστικές εικόνες που αντίκρισε όταν μπήκε στη ΜΕΘ
Ραγίζουν καρδιές τα λόγια της γιαγιάς του μικρού Άγγελου, ο οποίος βρήκε φρικτό θάνατο στο Ηράκλειο της Κρήτης μετά από κακοποίηση.
Η γιαγιά του 3χρονου Άγγελου από το Ηράκλειο συγκλονίζει με όσα αναφέρει μιλώντας στο cretalive για τον θάνατό του.
«Του είπα ότι τον αγαπάω πολύ… Του ζήτησα συγγνώμη που δεν κατάλαβα τίποτα και δεν ήμουν κοντά του», ήταν λόγια που ψιθύρισε στο αυτί του παιδιού στον τελευταίο αποχαιρετισμό, τη νύχτα της λήψης των οργάνων του, στο ΠΑΓΝΗ.
Λίγες ώρες μετά την απόφαση του δικαστηρίου που επέβαλε ποινή ισόβιας κάθειρξης στην κόρη της αλλά και στον τότε σύντροφό της, η γιαγιά άνοιξε την καρδιά της και μίλησε για όλα.
Ακόμα δεν μπορεί να πιστέψει ότι η κόρη της μαζί με το σύντροφό της κακοποίησαν το παιδί και έφτασε στο θάνατο.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης, η παρουσία της ήταν διακριτική. Στα διαλείμματα των συνεδριάσεων, πήγαινε κοντά στην κόρη της, να χαϊδέψει τα μαλλιά της, να την στηρίξει λίγο ψυχολογικά και εκείνη κρυβόταν στην αγκαλιά της σαν μικρό παιδί.
Ούτε μία στιγμή δεν πίστεψε, όπως λέει, ότι η Ελευθερία βιαιοπράγησε στον Άγγελο. «Δεν είμαι μόνο μητέρα της Ελευθερίας. Ήμουν και γιαγιά του Άγγελου και τον λατρεύαμε. Πρωτίστως εγώ αν πίστευα ότι είχε κάνει κακό στο παιδί, θα την καταδίκαζα».
Η Άννα θυμάται όταν κατέφθασε τότε εσπευσμένα στο Ηράκλειο. Η Ελευθερία της είχε πει μόνο ότι το παιδί είχε λιποθυμήσει. Όσο περίμενε στο αεροδρόμιο, είδε στο διαδίκτυο ειδήσεις και κόντεψε να καταρρεύσει απ’ αυτά που διάβαζε.
«Παναγιά μου να έχει γίνει κάποιο λάθος»
«Όταν πήγα στο νοσοκομείο, δεν με έβαζαν στην αρχή μέσα ούτε μου έλεγαν τι είχε συμβεί. Την πρώτη φορά που μου επέτρεψαν να μπω στη ΜΕΘ Παίδων, πριν μπω μέσα, είπα: “Παναγιά μου να έχει γίνει κάποιο λάθος”. Όταν μπήκα και το αντίκρισα, λέω: δεν είναι δυνατόν αυτό το πλασματάκι, ο Άγγελός μου, να είναι σε αυτήν την κατάσταση. Τι του κάνανε; Τι είναι αυτό το πράγμα; Δεν ήξερα τίποτα.
Δεν είχα δει καν το παιδί μου. Και λέω: τι τους έφταιξε αυτό το πλασματάκι; Γιατί να γίνει έτσι; Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα του. Δεν μου φεύγει ποτέ από το μυαλό. Ποτέ. Έπιασα τα χεράκια του και ήταν ζεστά. Σαν να τον ακουμπούσα όπως την τελευταία φορά που ήμασταν εδώ μαζί. Τα ποδαράκια του το ίδιο. Και να βλέπεις ένα σωματάκι να μην κινείται, να μη σου λέει τίποτα. Δεν πίστευα ότι δεν θα ξανακούσω τη φωνή του, ότι δεν θα ξαναπούμε το τραγούδι μας. Δεν το πίστευα με τίποτα».
Η φωνή της «λυγίζει» όταν περιγράφει τη στιγμή του τελευταίου αποχαιρετισμού. «Η δωρεά οργάνων έγινε βράδυ. Και εκείνη την τελευταία μέρα τον είχα δει και το πρωί και το μεσημέρι και το απόγευμα και τον αποχαιρέτησα το βράδυ. Ήταν και ο παππούς μαζί του. Του είπα ότι τον αγαπάω πολύ… Του ζήτησα συγγνώμη που δεν κατάλαβα τίποτα και δεν ήμουν κοντά του…».
Οι κυριακάτικες επισκέψεις στο νεκροταφείο
Η Άννα κάθε Κυριακή-η μοναδική ημέρα που δεν εργάζεται-επισκέπτεται τον Άγγελο στο νεκροταφείο της Καλλιθέας. «Πηγαίνω, τον φροντίζω και του μιλάω. Είμαι σίγουρη ότι μας ακούει. Ξέρει ότι τον αγαπάμε όλοι και μας λείπει πάρα πολύ» (δακρύζει).
Όπως λέει, ακόμα βρίσκει πράγματα στον τάφο του. Τον πρώτο καιρό πολύς κόσμος άφηνε αρκουδάκια όλων των μεγεθών και διάφορα παιχνίδια. Τόσα πολλά παιχνίδια που δεν χωρούσαν πια… Αποφάσισε να τα μαζέψει σε μία τεράστια κούτα και τα έστειλε στο ΠΑΓΝΗ να τα μοιράσουν στα παιδάκια τα Χριστούγεννα. Στον τάφο του Άγγελου υπάρχει ένα μεγάλο τρενάκι καθώς και πολλά λούτρινα Μίκυ Μάους. Τα παιχνίδια που λάτρευε ο Άγγελος.
«Ήταν ένα παιδί δυνατό, χαρούμενο, ζωηρό», λέει η γιαγιά του, επιστρέφοντας στις πρώτες του αναμνήσεις.
Όπως θυμάται, το παιδί αγαπούσε ιδιαίτερα τα τρενάκια και τον Μίκυ Μάους. Από πολύ μικρή ηλικία, πριν ακόμη αρχίσει να μιλά, η ίδια του τραγουδούσε το «τραγουδάκι του τρένου… Τσαφ-τσουφ». Κουνούσε ρυθμικά το κεφαλάκι του δεξιά-αριστερά στις βιντεοκλήσεις. Όταν άρχισε να σχηματίζει τις πρώτες του λέξεις, ζητούσε μόνος του το τραγούδι. «Έλεγε τάτι-τάτι», θυμάται. «Το ζητούσε συνέχεια».
Μία από τις εικόνες που έχουν χαραχτεί στη μνήμη της είναι από τον Επιτάφιο στην Καλλιθέα. «Ήμασταν πάνω στη γέφυρα και περνούσε το τρένο από Πετράλωνα προς Ταύρο. Από τη χαρά του είχε πεταχτεί ολόκληρος και φώναζε τάτι-τάτι».
Στο σπίτι, όπως λέει, έχουν μείνει μόνο όσα αντικείμενα μπορεί ακόμη να αντέξει να βλέπει.
«Κράτησα αυτά που μου τον θυμίζουν πιο έντονα. Τα ποδηλατάκια του, το αλογάκι του, τα αυτοκινητάκια του, τα παιχνίδια που παίζαμε μαζί. Στο παιδικό δωμάτιο ακόμη δεν μπορώ να μπω», εξομολογείται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου