Police-Voice blog ➤
Αποζημίωση συνολικού ύψους 790.000 ευρώ για ψυχική οδύνη επιδίκασε το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών στους συγγενείς μιας 23χρονης γυναίκας, η οποία έχασε τη ζωή της έπειτα από επιπλοκή που παρουσιάστηκε μετά από επέμβαση αμυγδαλεκτομής σε ιδιωτική κλινική.
Η κατάσταση της ασθενούς επιδεινώθηκε, με αποτέλεσμα να υποστεί βαριά ανοξαιμική εγκεφαλοπάθεια και να νοσηλευτεί επί δύο χρόνια σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, προτού καταλήξει.
Η αγωγή των συγγενών στράφηκε κατά δύο χειρουργών ωτορινολαρυγγολόγων, ενός αναισθησιολόγου, του εφημερεύοντος ιατρού και της ιδιωτικής κλινικής.
Η αιμορραγία και το εξιτήριο χωρίς ιατρική εξέταση
Στο σκεπτικό της απόφασης επισημαίνεται ότι η αιμορραγία μετά από αμυγδαλεκτομή αποτελεί γνωστή μετεγχειρητική επιπλοκή, η οποία απαιτεί αυξημένη επαγρύπνηση και άμεση αξιολόγηση των συμπτωμάτων.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στο αίσθημα πνιγμονής που ανέφερε η 23χρονη.
Κατά την κρίση του δικαστηρίου, το σύμπτωμα αυτό δεν μπορούσε να αποδοθεί απλώς στη φυσιολογική πορεία της ανάρρωσης, καθώς ενδέχεται να υποδήλωνε αιμορραγία και επέβαλλε την άμεση κλινική επανεκτίμησή της.
Για τον έλεγχο της κατάστασής της έπρεπε να πραγματοποιηθεί επισκόπηση του φάρυγγα με φωτισμό και τη χρήση γλωσσοπίεστρου, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν υπήρχε αιμορραγία και να αποφασιστεί η κατάλληλη αντιμετώπιση.
Ωστόσο, σύμφωνα με την απόφαση, η αντιμετώπιση περιορίστηκε στη χορήγηση αναλγητικών και σε τηλεφωνικές οδηγίες προς την ασθενή και τους οικείους της.
Παράλληλα, της δόθηκε εξιτήριο, το οποίο είχε ήδη προϋπογραφεί, χωρίς να προηγηθεί εξέταση από γιατρό, παρά τα επίμονα παράπονά της.
Το δικαστήριο έκρινε ότι οι τηλεφωνικές καθησυχαστικές συστάσεις δεν μπορούσαν να υποκαταστήσουν την αναγκαία ιατρική αξιολόγηση, ούτε την πιθανή επανεισαγωγή της ασθενούς. Όπως αναφέρεται, έπρεπε να είχε πραγματοποιηθεί διαστοματική απολίνωση του αιμορραγούντος αρτηριδίου, ώστε να αντιμετωπιστεί εγκαίρως η επιπλοκή.
Γιατί καταλογίστηκαν ευθύνες σε τέσσερις γιατρούς
Το Πολυμελές Πρωτοδικείο δέχθηκε ότι αποκλειστική υπαιτιότητα για την εξέλιξη της υπόθεσης είχαν οι τέσσερις γιατροί που συμμετείχαν στην περίθαλψη της νεαρής γυναίκας.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στους δύο χειρουργούς ωτορινολαρυγγολόγους, με το δικαστήριο να αξιολογεί την αμέλειά τους υπό το πρίσμα της εμπειρίας και των εξειδικευμένων γνώσεων που διέθεταν και στις οποίες είχαν βασιστεί οι γονείς της ασθενούς.
Ευθύνη αποδόθηκε επίσης στον αναισθησιολόγο, ο οποίος είχε αναλάβει τη μετεγχειρητική παρακολούθηση, αλλά και στον εφημερεύοντα γιατρό.
Για τον τελευταίο κρίθηκε ότι όφειλε να ενεργήσει με την επιμέλεια που αναμένεται από έναν συνετό γενικό ιατρό, ακόμη και αν δεν διέθετε ειδικότητα.
Ο εφημερεύων υποστήριξε ότι απλώς διαβίβασε οδηγίες άλλου προσώπου. Το επιχείρημά του απορρίφθηκε, καθώς στο νοσηλευτικό δελτίο 24ώρου εμφανιζόταν ως ο γιατρός που είχε επιληφθεί της ασθενούς.
Το άρθρο 8 του νόμου για την προστασία των καταναλωτών
Για τη θεμελίωση της ιατρικής ευθύνης, το δικαστήριο εφάρμοσε το άρθρο 8 του ν. 2251/1994, που αφορά την ευθύνη των παρόχων υπηρεσιών.
Έκρινε ότι οι ιατρικές υπηρεσίες εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της συγκεκριμένης διάταξης, καθώς ο γιατρός δρα ανεξάρτητα και καθορίζει ο ίδιος τον τρόπο παροχής τους.
Στο πλαίσιο της λεγόμενης νόθου αντικειμενικής ευθύνης, ο ασθενής ή οι δικαιούχοι του οφείλουν να αποδείξουν ότι παρασχέθηκαν οι υπηρεσίες, ότι προκλήθηκε ζημία και ότι υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος ανάμεσα στη ζημία και στην παροχή των υπηρεσιών.
Δεν απαιτείται, ωστόσο, να προσδιορίσουν και να αποδείξουν τη συγκεκριμένη πράξη ή παράλειψη που οδήγησε στο ζημιογόνο αποτέλεσμα.
Από την άλλη πλευρά, ο πάροχος των υπηρεσιών καλείται να αποδείξει ότι δεν υπήρξε παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά ή αιτιώδης σύνδεσμος, καθώς και ότι συντρέχει ενδεχομένως λόγος άρσης ή περιορισμού της ευθύνης του.
Ως μέτρο επιμέλειας λαμβάνεται η συμπεριφορά ενός συνετού και επιμελούς γιατρού, ο οποίος θα ενεργούσε υπό τις ίδιες συνθήκες και με τα ίδια διαθέσιμα μέσα.
Η ευθύνη μπορεί να θεμελιωθεί ακόμη και σε περίπτωση ελαφράς αμέλειας, εφόσον δεν τηρήθηκαν οι κανόνες της ιατρικής επιστήμης.
Γιατί κρίθηκε συνυπεύθυνη και η ιδιωτική κλινική
Το δικαστήριο έκρινε ότι η ιδιωτική κλινική ευθύνεται μαζί με τους γιατρούς, παρά το γεγονός ότι οι χειρουργοί και ο αναισθησιολόγος συνεργάζονταν μαζί της με καθεστώς ελεύθερης συνεργασίας και όχι ως μισθωτοί.
Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, καθοριστικός παράγοντας δεν είναι ο τυπικός νομικός χαρακτηρισμός της συνεργασίας, αλλά ο πραγματικός τρόπος με τον οποίο οι γιατροί εντάσσονται στην οργανωμένη δραστηριότητα της κλινικής.
Εξετάζονται, μεταξύ άλλων, η χρήση των εγκαταστάσεων και του νοσηλευτικού προσωπικού της, καθώς και η παροχή υπηρεσιών στο πλαίσιο της λειτουργίας της.
Για να στοιχειοθετηθεί σχέση πρόστησης, κρίθηκε ότι αρκεί να υπάρχει δυνατότητα παροχής γενικών οδηγιών σχετικά με τον τόπο, τον χρόνο και τους όρους εργασίας.
Δεν απαιτείται η κλινική να έχει τη δυνατότητα να καθορίζει τον ειδικό τρόπο εκτέλεσης κάθε ιατρικής πράξης.
Ανάλογη προσέγγιση ακολουθήθηκε και για τον εφημερεύοντα γιατρό, ο οποίος απασχολούνταν στην κλινική βάσει σχετικής συμφωνίας, ανεξάρτητα από το εάν η συνεργασία είχε πραγματοποιηθεί με την τήρηση όλων των νόμιμων τύπων.
Πώς επιμερίστηκαν τα 790.000 ευρώ στους συγγενείς
Με βάση το άρθρο 932 του Αστικού Κώδικα, το δικαστήριο επιδίκασε συνολικά 790.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης.
Η κατανομή των ποσών διαμορφώθηκε ως εξής:
- 200.000 ευρώ σε καθέναν από τους δύο γονείς, δηλαδή συνολικά 400.000 ευρώ.
- 120.000 ευρώ σε καθεμία από τις δύο αδελφές, συνολικά 240.000 ευρώ.
- 50.000 ευρώ στη γιαγιά από την πατρική γραμμή.
- 50.000 ευρώ για καθέναν από τους δύο παππούδες από τη μητρική γραμμή, οι οποίοι απεβίωσαν κατά τη διάρκεια της δικαστικής διαδικασίας.
Οι δύο τελευταίες αξιώσεις περιήλθαν στις δύο εξ αδιαθέτου κληρονόμους των παππούδων, σύμφωνα με τις κληρονομικές τους μερίδες. Σε καθεμία κατανεμήθηκαν ποσά 18.750 ευρώ και 31.250 ευρώ, αντίστοιχα, για τις δύο επιδικασθείσες αξιώσεις.
Το δικαστήριο όρισε επίσης ότι στα ποσά οφείλεται νόμιμος τόκος από την επομένη της επίδοσης της αγωγής.
Τι αποφασίστηκε για την ασφαλιστική κάλυψη
Η απόφαση εξέτασε και τις ενστάσεις των ασφαλιστικών εταιρειών σχετικά με τα όρια κάλυψης της επαγγελματικής αστικής ευθύνης των γιατρών.
Οι ασφαλιστικές επικαλέστηκαν προηγούμενη τελεσίδικη απόφαση, με την οποία είχε αναγνωριστεί υποχρέωση των ασφαλισμένων γιατρών να καταβάλουν 588.018,99 ευρώ στην ασφαλιστική εταιρεία που είχε καλύψει τις δαπάνες νοσηλείας της ασθενούς.
Υποστήριξαν ότι, εξαιτίας της συγκεκριμένης υποχρέωσης, είχαν ήδη εξαντληθεί τα ανώτατα όρια ασφαλιστικής κάλυψης, ύψους 400.000 και 120.000 ευρώ αντίστοιχα.
Το δικαστήριο απέρριψε την ένσταση ως νόμω αβάσιμη, επισημαίνοντας ότι η ασφαλιστική εταιρεία δεν είχε πραγματοποιήσει μέχρι τότε κάποια καταβολή. Επομένως, δεν υπήρχε ποσό που να μπορεί να θεωρηθεί ότι είχε ήδη επιβαρύνει το ασφαλιστικό κεφάλαιο και να οδηγεί σε εξάντληση του ορίου.
Παράλληλα, αναγνωρίστηκε το δικαίωμα του ασφαλισμένου γιατρού να ζητήσει από την ασφαλιστική εταιρεία, ως δικονομική εγγυήτριά του, την κάλυψη της ευθύνης του έναντι των συγγενών, μέχρι το προβλεπόμενο όριο του ασφαλιστηρίου, στο οποίο περιλαμβάνονται κεφάλαιο, τόκοι και δικαστικά έξοδα.
Αντίθετα, απορρίφθηκε ως μη νόμιμο το κύριο αίτημα να καταβάλουν απευθείας οι ασφαλιστικές εταιρείες τα επιδικασθέντα ποσά στους συγγενείς της 23χρονης, καθώς δεν είχε προβληθεί πρόσθετη συμφωνία που να θεμελιώνει τέτοιο δικαίωμα.
Έγινε δεκτό μόνο το επικουρικό αίτημα για καταβολή στον ίδιο τον ασφαλισμένο των ποσών που θα καταβάλει στους ζημιωθέντες, εντός των ορίων της ασφαλιστικής κάλυψης.
Πηγή ➤https://lawandorder.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου