Police-Voice blog ➤
Με αφορμή την είδηση του θανάτου του 13χρονου, που έχασε τη ζωή του οδηγώντας ηλεκτρικό πατίνι, η ψυχολόγος, Δρ. Λίζα Βάρβογλη, ανοίγει τη συζήτηση για τα όρια, τη γονεϊκή ευθύνη και την ασφάλεια των παιδιών
Σοκ και βαθιά θλίψη προκαλεί η είδηση του θανάτου ενός 13χρονου παιδιού στα Μακρίσια Ηλείας, που έχασε τη ζωή του οδηγώντας ηλεκτρικό πατίνι. Ένα περιστατικό που επαναφέρει στο προσκήνιο ένα κρίσιμο ερώτημα για γονείς και ειδικούς: πού μπαίνουν τα όρια και ποιος είναι ο ρόλος της γονεϊκής ευθύνης στην ασφάλεια των παιδιών;
Όπως περιγράφει σε ανάρτησή της στα social media η ψυχολόγος Δρ. Λίζα Βάρβογλη, τέτοιες τραγωδίες δεν είναι μόνο «ατυχήματα». Συχνά αποτελούν την κορύφωση μιας αλυσίδας μικρών αποφάσεων, παραχωρήσεων και στιγμών όπου το «ναι» φάνηκε πιο εύκολο από το «όχι». Ιδιαίτερα όταν τα παιδιά ζητούν κάτι που «έχουν όλοι», όπως ένα ηλεκτρικό πατίνι, η απάντηση δεν είναι πάντα εύκολη. «”Μπαμπά, θέλω ηλεκτρικό πατίνι… όλοι έχουν”. Το έχεις ακούσει. Ίσως το έχεις ήδη ζήσει. Και εκείνη τη στιγμή… δεν είναι απλά ένα αίτημα. Είναι μια δοκιμασία» γράφει χαρακτηριστικά.
Τα στυλ ανατροφής και οι αποφάσεις της στιγμής
Η ψυχολόγος περιγράφει τρεις βασικούς τρόπους με τους οποίους οι γονείς τείνουν να ανταποκρίνονται σε τέτοια αιτήματα:
- Το επιτρεπτικό στυλ, όπου κυριαρχεί η επιθυμία να μη στεναχωρηθεί το παιδί. Η αγάπη είναι παρούσα, αλλά τα όρια απουσιάζουν, με αποτέλεσμα το παιδί να καλείται να διαχειριστεί καταστάσεις για τις οποίες δεν είναι ακόμη έτοιμο.
- Το αυταρχικό στυλ, όπου το «όχι» είναι απόλυτο και χωρίς εξήγηση. Τα όρια υπάρχουν, αλλά λείπει η επικοινωνία και η κατανόηση, αφήνοντας το παιδί χωρίς ουσιαστική καθοδήγηση.
- Το δημοκρατικό ή σταθερό στυλ, όπου ο γονιός αναγνωρίζει την επιθυμία του παιδιού, αλλά θέτει σαφή όρια εξηγώντας τους λόγους. Σε αυτή την περίπτωση, το παιδί μπορεί να αντιδράσει, αλλά μαθαίνει να κατανοεί τον κίνδυνο και να αναπτύσσει κριτική σκέψη.
Όπως τονίζει, τα παιδιά στην εφηβεία δεν έχουν ακόμη την ικανότητα να εκτιμήσουν πλήρως τον κίνδυνο. Για τον λόγο αυτό, η οριοθέτηση και η καθοδήγηση από τους γονείς είναι καθοριστικής σημασίας.
Το βασικό μήνυμα είναι σαφές: η ασφάλεια των παιδιών δεν είναι διαπραγματεύσιμη, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι ο γονιός θα χρειαστεί να πει ένα «όχι» που θα προκαλέσει αντίδραση. «Το πιο δύσκολο “όχι” είναι αυτό που σώζει ζωές» καταλήγει.
Δείτε ολόκληρη την ανάρτηση:
Πόσο τρομερό, ένα 13ΧΡΟΝΟ ΠΑΙΔΙ να ΧΑΣΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ του έτσι, άδικα, επειδή περνούσε όμορφα και έτρεχε με το ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ του ΠΑΤΙΝΙ…
Ως μαμά 4 παιδιών ένιωσα την καρδιά μου να σφίγγεται διαβάζοντας την είδηση. ΔΕΝ ΚΡΙΝΩ! Αλλά ΕΝΗΜΕΡΩΝΩ και προσπαθώ να βοηθήσω, έστω και τόσο δα, να αποτραπούν τέτοιες ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ.
«Μπαμπά, θέλω ηλεκτρικό πατίνι… όλοι έχουν»
Το έχεις ακούσει.
Ίσως το έχεις ήδη ζήσει.
Και εκείνη τη στιγμή… δεν είναι απλά ένα αίτημα.
Είναι μια δοκιμασία.
Θα πεις «ναι» για να μην στεναχωρηθεί; Θα πεις «όχι» και θα αντέξεις την ένταση; Ή θα προσπαθήσεις να βρεις τη μέση;
Αυτό που πολλοί γονείς δεν συνειδητοποιούν είναι ότι τέτοιες στιγμές αποκαλύπτουν το στυλ ανατροφής σου.
Πριν συνεχίσεις, κράτα αυτό:
Η ανατροφή παιδιών ΔΕΝ είναι ισότιμη σχέση Είναι σχέση αγάπης με ευθύνη και ιεραρχία Ο γονιός είναι υπεύθυνος – – ειδικά για την ασφάλεια του παιδιού
Και εδώ μπαίνουν οι 3 βασικοί τύποι ανατροφής.
1. ΕΠΙΤΡΕΠΤΙΚΟ ΣΤΥΛ ΑΝΑΤΡΟΦΗΣ
Ο μπαμπάς σκέφτεται:
«Εντάξει… όλοι έχουν… δεν θέλω να νιώσει άσχημα»
Και λέει: «ΟΚ, απλά πρόσεχε»
Τι συμβαίνει εδώ:
Υπάρχει αγάπη Δεν υπάρχουν σαφή όρια Η απόφαση περνά στο παιδί Το παιδί νιώθει ελευθερία Αλλά δεν έχει τα εργαλεία να εκτιμήσει τον κίνδυνο
2. ΑΥΤΑΡΧΙΚΟ ΣΤΥΛ ΑΝΑΤΡΟΦΗΣ
Ο μπαμπάς απαντά:
«Όχι. Τέλος. Δεν θέλω κουβέντα» Τι συμβαίνει εδώ:Υπάρχουν όρια
Δεν υπάρχει εξήγηση
Δεν υπάρχει σύνδεση Το παιδί υπακούει… ή αντιδρά Αλλά δεν μαθαίνει το «γιατί»Ο γονιός δε δείχνει κατανόηση για το πώς νιώθει το παιδί του, ούτε το παρηγορεί
3. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ / ΣΤΑΘΕΡΟ ΣΤΥΛ ΑΝΑΤΡΟΦΗΣ
Ο μπαμπάς λέει: «Καταλαβαίνω ότι το θέλεις. Αλλά ένα πατίνι που φτάνει τέτοιες ταχύτητες δεν είναι ασφαλές για σένα. Και η ασφάλειά σου είναι δική μου ευθύνη»
Τι συμβαίνει εδώ:
Υπάρχει κατανόηση
Υπάρχουν όρια
Υπάρχει καθοδήγησηΤο παιδί μπορεί να θυμώσειΑλλά μαθαίνει να σκέφτεται και να προστατεύεται
Και τώρα… η πραγματικότητα
Ένα παιδί 13 ετών.
Ζήτησε ένα ηλεκτρικό πατίνι.
Όπως όλα τα παιδιά.
Το πήρε.
Μια μέρα, ανέβηκε πάνω του.
Πάτησε γκάζι.
Η ταχύτητα έφτασε τα 60 χιλιόμετρα την ώρα.
Χωρίς κράνος.
Χωρίς εμπειρία.
Χωρίς επίγνωση του κινδύνου.
Και μετά…
Δεν γύρισε ποτέ σπίτι.
Το πιο δύσκολο ερώτημα δεν είναι «τι έγινε»
Είναι:
Τι θα μπορούσε να είχε ειπωθεί πριν; «Όχι δεν θα πάρεις ηλεκτρικό πατίνι, δεν είναι ασφαλές» «Δεν με ενδιαφέρει αν το κάνουν όλοι, είναι επικίνδυνο»«Δεν είσαι ακόμα έτοιμος»«Εγώ είμαι υπεύθυνος για σένα και δε συμφωνώ»
Η αλήθεια για τα παιδιά 13 ετών
Δεν είναι θέμα «ανωριμότητας χαρακτήρα»
Ο εγκέφαλός τους: Αναζητά ένταση Υποτιμά τον κίνδυνο Παρασύρεται από την παρέαΔεν μπορούν να πάρουν τέτοιες αποφάσεις μόνοι τους
Το πιο σημαντικό που πρέπει να θυμάσαιΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΔΕΝ είναι διαπραγματεύσιμη
Δεν είναι θέμα:
να μην θυμώσει το παιδί
να μην απογοητευτεί
να μην συγκρουστείς μαζί τουΕίναι θέμα ζωής
Τι σημαίνει πραγματική αγάπη;
Όχι μόνο:
να καταλαβαίνειςνα ακούςνα είσαι κοντά
Αλλά και: να βάζεις ΟΡΙΑ όταν χρειάζεται «Όχι, δεν θα το πάρεις» «Όχι, δεν θα πας έτσι» «Όχι, ακόμα κι αν θυμώσεις»
ΜΙΑ ΤΕΛΙΚΗ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ
Τα παιδιά χρειάζονται ΑΓΑΠΗ Αλλά προστατεύονται από τα ΟΡΙΑ
Και κάποιες φορές… Το πιο δύσκολο «όχι» είναι αυτό που σώζει ζωές
