Χωρίς ντροπή ετοιμάζονται να τιμήσουν τον Αλή Πασά σαν… ήρωα του ’21! Καμία αναφορά στα εγκλήματά του κατά των Σουλιωτών

Police-Voice blog ➤

Απίστευτη πρόκληση υπό την αιγίδα της Γιάννας Γιάννα Αγγελοπούλου

Τη διεξαγωγή του συνεδρίου για τον Αλή Πασά, από 22 έως 24 Οκτωβρίου, υπό την αιγίδα της Επιτροπής «Ελλάδα 2021», που είχαν άρον άρον αναβάλει μετά τις αποκαλύψεις της «δημοκρατίας» και τις αντιδράσεις Σουλιωτών, απογόνων αγωνιστών του 1821 αλλά και παραγόντων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ανακοίνωσε ο Δήμος Ιωαννίνων, προκαλώντας το κοινό αίσθημα.

Η πρωτοσέλιδη τότε αποκάλυψη της «δημοκρατίας» για το συνέδριο που διαστρέβλωνε τους εορτασμούς για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση, είχε οδηγήσει σε αναβολή του συνεδρίου υπό το πρόσχημα της «πανδημίας».

Το πρωτοσέλιδο του Ιουνίου που αποκάλυπτε τα σχέδια της κ. Αγγελοπούλου

Υπενθυμίζεται ότι οι πλέον οργισμένες αντιδράσεις είχαν προέλθει από τον πρόεδρο του Συλλόγου Απανταχού Σουλιωτών Δημήτρη Μπότσαρη, που έκανε λόγο για μια «απαράδεκτη και ασεβή πράξη τόσο προς τις επετειακές γιορτές των 200 χρόνων από το ’21 όσο και προς τους πεσόντες Hπειρώτες ήρωες».

Αντί να υμνήσουν τους Σουλιώτες ετοιμάζουν τριήμερη φιέστα για την εποχή του Αλή Πασά

Τονίζεται, μάλιστα, εμφατικά ότι το συνέδριο -το οποίο διοργανώνουν ο Δήμος Ιωαννιτών, το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και το Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών- πραγματοποιείται υπό την αιγίδα της Επιτροπής για τους εορτασμούς των 200 ετών από την Επανάσταση. Γεγονός που ανατρέπει όλες τις αιτιάσεις που είχαν διατυπωθεί από πλευράς Δήμου Ιωαννίνων για ένα «επιστημονικό συνέδριο» που δεν έχει ως σκοπό να… δοξάσει τον Αλή Πασά αλλά να… αναφερθεί στην «εποχή του».

Το πρόγραμμα του συνεδρίου είναι αποκαλυπτικό: «Κι έφκιανε κάστρα, χαντάκια, κούλιες τριγύρ δια φύλαξες…»: «Τεχνικά έργα την περίοδο του Αλή Πασά των Ιωαννίνων», «Τα Γιάννενα και ο Αλή Πασάς», «Όψεις διακυβέρνησης του Αλή Πασά», «Η παρουσία του Αλή Πασά στη Θεσσαλία και η εδραίωση της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας του», «Αλβανοί γαιοκτήμονες στη Θεσσαλία στον μακρύ 19ο αιώνα: η περίπτωση του Αλή Πασά», «Η γλώσσα… κόκαλα τσακίζει: σχέσεις ισχύος και υποτέλειας μέσα από τα έγγραφα του αρχείου Αλή πασά των Ιωαννίνων».

Καμία αναφορά στα εγκλήματά του κατά των Σουλιωτών

Με το πρόγραμμα, δε, των ομιλιών να είναι δημοσιευμένο, επιβεβαιώνονται αυτοί που προέβλεπαν ότι τα φώτα της δημοσιότητας δεν θα πέσουν στα εγκλήματα του Αλή Πασά κατά των Σουλιωτών, των χριστιανών, αλλά θα γίνει μια προσπάθεια να προβληθεί ως ένας «εκσυγχρονιστής» ηγέτης της εποχής του, που έκανε «έργα» και είχε οργανώσει μια «πολυπολιτισμική κοινωνία» που λειτουργούσε εύρυθμα.

Αυτό ακριβώς δηλαδή που αναρωτιόταν ο κ. Μπότσαρης όταν σημείωνε στην επιστολή του πώς ο Αλή Πασάς ήταν αυτός που… έσφαξε τους πρόκριτους στο Χόρμοβο και 600 άτομα στο Γαρδίκι το 1812, όπως έσφαξε και τους κατοίκους της ηρωικής Χειμάρας το 1805 μέσα στις εκκλησίες, ανήμερα το Πάσχα, όπως έκοψε στα τέσσερα τον αγωνιστή παπα-Θύμιο Βλαχάβα και κρέμασε τα κομμάτια του στην πόλη, όπως σκότωσε τον Κατσαντώνη, σπάζοντάς του όλα τα κόκαλα στο αμόνι, όπως έπνιξε την κυρα-Φροσύνη στη Λίμνη των Ιωαννίνων και είχε προβεί σε σωρεία άλλων δολοφονιών και θηριωδίες κάθε είδους, καθώς και αποτρόπαιες πράξεις βασανισμού, εξανδραποδισμού, λεηλασίες και φρικαλεότητες!

«Άραγε όλα αυτά θα αποσιωπηθούν σε αυτό συνέδριο ή θα εμφανιστούν ως “παράπλευρες απώλειες” από τη δράση μιας “εξαιρετικής προσωπικότητας”, που πρέπει, με πόνο ψυχής αλλά και μεγάλη αγανάκτηση, να ξαναθυμηθούν οι Ηπειρώτες» αναρωτιόταν.

Είναι σαφές ότι το ερώτημα που πριν από κάποιους μήνες απευθύναμε μπορεί να αναδιατυπωθεί αυτούσιο: «Μας τελείωσαν οι Έλληνες ήρωες και είπαμε να εορτάσουμε τον Αλή Πασά; Ή απλά έχουν τέτοιο πάθος να αποδομήσουν την ταυτότητα των Ελλήνων επαναστατών του 1821 και ως εκ τούτου του ελληνικού έθνους, ρίχνοντας τα “φώτα” σε προσωπικότητες σαν και αυτή του διορισμένου από την Υψηλή Πύλη πασά των Ιωαννίνων, για να εξυπηρετήσουν τις ιδεοληψίες τους;»

Πηγή ➤  https://www.newsbreak.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Γενο κτονία των Ελλήνων Ποντίων: Ημέρα μνήμης για τους χιλιάδες νεκρούς και τις χαμένες πατρίδες – Μία από τις πιο μαύρες στιγμές της Ιστορίας

Police-Voice blog ➤

γενοκτονία των  Ελλήνων Ποντίων

Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 – 1923 ) με 353.000 νεκρούς μία από τις μεγαλύτερες του 20ου αιώνα

Το Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο την περίοδο 1916-1923. Η αναγνώριση αυτή, παρόλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση, δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη. Γιατί η ήττα του 1922, η “νέα τάξη πραγμάτων” που επικράτησε τότε, με την απόλυτη συνενοχή ολόκληρου του ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου, περιόρισαν ουσιαστικά όχι μόνο τα γεωγραφικά όρια του ελληνισμού αλλά και τα διανοητικά.

Ο περιορισμός των πνευματικών νεοελληνικών οριζόντων είχε άμεση αντανάκλαση στη ελλειματική ιστορική μνήμη των σύγχρονων Ελλήνων.

Τι εννούμε με τον όρο «γενοκτονία» ;

Η γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε κυρίως στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου. Συγκεκριμένα ο όρος σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. 
Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις. 
Ο γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι. Στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί. Πως και πότε διαπράχθηκε η γενοκτονία; 
Ο ποντιακός ελληνισμός, από την πτώση της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας ( 1461 ) γνώρισε συνεχείς διωγμούς, σφαγές, ξεριζωμούς και προσπάθειες για το βίαιο εξισλαμισμό και εκτουρκισμό του, με αποκορύφωμα τη συστηματική και μεθοδευμένη εξόντωση – γενοκτονία του αιώνα μας.
Επτά χρόνια μετά την άλωση της Πόλης, οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Τραπεζούντα. Η οθωμανική κατάκτηση του μικρασιατικού Πόντου μπορεί να διαριθεί σε τρεις περιόδους.

Η πρώτη αρχίζει με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και λήγει στα μέσα του 17ου αιώνα. Την περίοδο αυτή οι Τούρκοι κρατούν μάλλον ουδέτερη στάση κατά των Ελλήνων του Πόντου.
Η δεύτερη αρχίζει στα μέσα του 17ου αιώνα και λήγει με το τέλος του πρώτου ρωσοτουρκικού πολέμου. Χαρακτηρίζεται με τη θρησκευτική βία κατά των χριστιανικών πληθυσμών. Κατά την περίοδο αυτή πραγματοποιούνται οι ομαδικοί εξισλαμισμοί των ελληνικών πληθυσμών.
Η τελευταία περίοδος, που τελειώνει το 1922 υποδιαιρείται σε δύο υποπεριόδους. Η πρώτη αρχίζει με τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, το 1774.

Χαρακτηρίζεται από τη συστηματική προσπάθεια των τοπικών αρχών να μην εφαρμόζουν προς όφελος των χριστιανώντους φιλελεύθερους νόμους. H δεύτερη υποπερίοδος αρχίζει το 1908 και χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη του τουρκικού εθνικισμού.

Από τους βαλκανικούς πολέμους και από τους επίσημους συμβούλους, των Γερμανών, οι Νεότουρκοι διδάχθηκαν ότι μονάχα με την εξαφάνιση των Ελλήνων και Αρμενίων θα έκαναν πατρίδα τους τη Μικρά Ασία. Οι διάφορες μορφές βίας δεν αρκούσαν για να φέρουν τον εκτουρκισμό.

Η απόφαση για την εξόντωσή τους πάρθηκε από τους Νεότουρκους το 1911, εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και ολοκληρώθηκε από το Μούσταφα Κεμάλ ( 1919 – 1923 ).

Το Νεοτουρκικό Κομιτάτο ” Ένωση και Πρόοδος” ιδρύθηκε το 1889. Στο συνέδριο τους, που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1911 πάρθηκε η απόφαση, ότι η Μικρά Ασία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα. Η απόφαση αυτή καταδίκασε σε θάνατο διάφορες εθνότητες.

Οι Τούρκοι στον Πόντο άρχισαν με την επιστράτευση όλων από 15 έως 45 ετών και την αποστολή τους σε Τάγματα Εργασίας. Παράλληλα αμφισβήτησαν το δικαίωμα των Ελλήνων να ασκούν ελεύθερα τα επαγγέλματά τους και επί πλέον απαγόρευσαν τους μουσουλμάνους να εργάζονται επαγγελματικά με τους Έλληνες με την ποινή της τιμωρίας από τις στρατιωτικές Αρχές. 
Κατ΄ αρχάς οι άτακτες ορδές των Τούρκων επιτίθονταν στα απομονωμένα ελληνικά χωριά κλέβοντας, φονεύοντας, αρπάζοντας νέα κορίτσια, κακοποιώντας και καίγοντάς τα.

Οι διωγμοί των Ελλήνων του Πόντου

Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής ανάγκασε χιλιάδες Έλληνες των παραλίων της Μικρασίας να εγκαταλείψουν τις προαιώνιες εστίες τους και να μετοικήσουν με πολυήμερες εξοντωτικές πορείες.

Σύμφωνα με μια έκθεση της Ελληνικής Πρεσβείας, με ημερομηνία τον Ιούνιο του 1915 είναι γραμμένα τα εξής: “Οι εκτοπιζόμενοι από τα χωριά τους δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν μαζί τους ούτε τα απολύτως αναγκαία. Γυμνοί και ξυπόλητοι, χωρίς τροφή και νερό, δερόμενοι και υβριζόμενοι, όσοι δεν εφονεύοντο οδηγούντο στα όρη από τους δημίους τους. Οι περισσότεροι απ’; αυτούς πέθαιναν κατά την πορεία από τα βασανιστήρια. Το τέρμα του ταξιδιού δεν σήμαινε και τέρμα των δεινών τους, γιατί οι βάρβαροι κάτοικοι των χωριών, τους παρελάμβαναν για να τους καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα … ”

Σκοπός των Τούρκων ήταν, με τους εκτοπισμούς, το κάψιμο των χωριών, τις λεηλασίες, να επιτύχουν την αλλοίωση του εθνολογικού χαρακτήρα των ελληνικών περιοχών και να καταφέρουν ευκολότερα των εκτουρκισμό εκείνων που θα απέμεναν.

Το τελικό πλήγμα. 
Το 1919 αρχίζει νέος διωγμός κατά των Ελλήνων από το κεμαλικό καθεστώς, πολύ πιο άγριος κι απάνθρωπος από τους προηγούμενους. Εκείνος ο διωγμός υπήρξε η χαριστική βολή για τον ποντιακό ελληνισμό.

Στις 19 Μαϊου, με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, αρχίζει η δεύτερη και σκληρότερη φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας. 
Με τη βοήθεια μελών του Νεοτουρκικού Κομιτάτου συγκροτεί μυστική οργάνωση, τη Mutafai Milliye, κηρύσσει το μίσος εναντίον των Ελλήνων και σχεδιάζει την ολοκλήρωση της εξόντωσης του ποντιακού ελληνισμού. Αυτό που δεν πέτυχε το σουλτανικό καθεστώς στους πέντε αιώνες της τυραννικής διοίκησής του, το πέτυχε μέσα σε λίγα χρόνια ο Κεμάλ, εξόντωσε τον ελληνισμό του Πόντου και της Ιωνίας.

Η τρομοκρατία, οι εξορίες, οι κρεμάλες, οι πυρπολήσεις των χωριών, οι βιασμοί, οι δολοφονίες ανάγκασαν τους Έλληνες του Πόντου να ανέβουν στα βουνά οργανώνοντας αντάρτικο για την προστασία του αμάχου πληθυσμού. Τα θύματα της γενοκτονίας θα ήταν πολύ περισσότερα, αν δεν υπήρχε το επικό και ακατάβλητο ποντιακό αντάρτικο.

Με την επικράτηση του Κεμάλ, οι διωγμοί συνεχίζονται με μεγαλύτερη ένταση. Στήνονται στις πόλεις του Πόντου τα διαβόητα έκτακτα δικαστήρια ανεξαρτησίας, που καταδικάζουν και εκτελούν την ηγεσία του ποντιακού ελληνισμού. Το τέλος του Πόντου πλησιάζει. Οι φωνές λιγοστεύουν.

Η γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο υπήρξε το αποτέλεσμα της απόφασης των Τούρκων εθνικιστών για επίλυση του εθνικού προβλήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη φυσική εξαφάνιση των γηγενών εθνοτήτων, αλλά και την εκκαθάρισης των Ελλήνων που είχαν οικονομική επιφάνεια και ήλεγχαν σημαντικές επιχειρήσεις, έτσι ώστε αυτές να περάσουν στα χέρια των Τούρκων μεγαλοεπιχειρηματιών.

Οι Έλληνες στον Πόντο ανέρχονταν σε 700.000 άτομα την παραμονή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι το τέλος του 1923 είχαν εξοντωθεί 353.000 άτομα.

Πηγή ➤

Διαβάστε Περισσότερα »

Γιάννενα: Μία φώτο, χίλιες σκέψεις. «Τα πήραμε τα Γιάννινα μάτια πολλά το λένε, όπου γελούν και κλαίνε.ΦΩΤΟ

Police-Voice blog ➤

 

Σύλλογος Ηπειρωτών Αστυνομικών & Πολιτικών Υπαλλήλων Αττικής

 βρίσκεται στην τοποθεσία 

Γιάννενα: Μία φώτο, χίλιες σκέψεις

.

«Τα πήραμε τα Γιάννινα

μάτια πολλά το λένε,

μάτια πολλά το λένε,

όπου γελούν και κλαίνε.

Το λεν πουλιά των Γρεβενών

κι αηδόνια του Μετσόβου,

που τα έκαψεν η παγωνιά

κι ανατριχίλα φόβου»

(Γεώργιος ΣΟΥΡΗΣ, «ρωμηος»)

21η Φεβρουαρίου 1913!

Τα πήραμε τα Γιάννενα!

Μετά από 483 χρόνια δουλείας, η πρωτεύουσα της Ηπείρου είναι και πάλι ελεύθερη!

Για την περήφανη νίκη των στρατιωτών μας στο Μπιζάνι, για το μεγάλο κύμα των εθελοντών, για την εθνική μας ανάταση και το Ελληνικό γόητρο, που εξυψώθηκε διεθνώς...

Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων, πέρα από την εξουδετέρωση κάθε σοβαρής τουρκικής αντιστάσεως στην Ήπειρο και την κυρίευση σημαντικού πολεμικού υλικού, είχε πρώτιστα σοβαρή επίδραση στο ελληνικό γόητρο, το οποίο μετά και από την επιτυχία αυτή εξυψώθηκε διεθνώς.

Ο ενθουσιασμός, με τον οποίο ο λαός των Ιωαννίνων δέχτηκε την είσοδο στην πόλη των ελληνικών στρατευμάτων, κατόπτριζε και τον πανελλήνιο ενθουσιασμό, που ήταν πράγματι πρωτοφανής...

Ζήτω η ΕΛΛΑΣ,

Ζήτω η ΗΠΕΙΡΟΣ,

Ζήτω τα πανέμορφα Γιάννενά μας...

Για το Δ.Σ

Ο Πρόεδρος Πάκος Δημοσθένης

Ο Γενικός Γραμματέας Χύτας Κων/νος

Πηγή ➤

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΑΙ ΤΟΤΕ δηλώσεις και απειλές ! ! Η ναυμαχία του Ναυαρίνου και ο μύθος του τέλους της ελληνικής επανάστασης μετά την επέλαση του Κιουταχή

Police-Voice blog ➤

Είναι πολλοί σήμερα ανάμεσά μας, που πιστεύουν πως μετά την πτώση και της Ακρόπολης από τον Κιουταχή, η ελληνική επανάσταση απέτυχε. Και πως την έσωσαν τάχα οι ξένοι με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου

Γράφει ο Γιώργος Πύργαρης*

 Χωρίς να αμφισβητούμε τη συνεισφορά της συγκεκριμένης ναυμαχίας στα γεγονότα που ακολούθησαν, θα πρέπει παράλληλα να μην την υπερτιμήσουμε. Γιατί η ναυμαχία του Ναυαρίνου πρώτον δεν ήταν ένα προγραμματισμένο γεγονός από τις μεγάλες δυνάμεις, αλλά άρχισε από μια τυχαία μικροσυμπλοκή που εξελίχθηκε τελικά σε ναυμαχία, ο δε ναύαρχος Κόδριγκτον έπεσε σε δυσμένεια στη χώρα του εξ’ αιτίας της ναυμαχίας αυτής.

Η πολιτική βοήθεια των μεγάλων δυνάμεων αμέσως μετά, δεν οφείλεται στη νικηφόρα ναυμαχία, αλλά στον αιματηρό κύκλο των θυσιών των Ελλήνων όλων των προηγούμενων ετών. Και η συνειδητοποίηση από πλευράς της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας, πως ο στρατιωτικός βραχίονας των Ελλήνων δεν είχε υποστεί όλα αυτά τα χρόνια καμία ανεπανόρθωτη ζημιά, αλλά παρέμενε ενεργός, δυνάμενος να συνεχίσει τη δράση του για πολλά χρόνια ακόμη.

Μπορεί να είχε υποστεί όλα αυτά τα χρόνια πρόσκαιρες ήττες, μπορεί ενίοτε να χωριζόταν, να σκόρπιζε και να αποσυρόταν στα βουνά, αλλά δεν είχε κατεβάσει ποτέ τα όπλα, δεν είχε υποστείλει ποτέ την επαναστατική σημαία και είχε πάντα τη δυνατότητα γρήγορης ανασυγκρότησης. Οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις στη Στερεά και στην Πελοπόννησο, παρέμεναν ενεργές, διασκορπισμένες σε διάφορους τόπους, αναμένοντας σε περίπτωση ήττας καλύτερες συνθήκες και την πρώτη ευκαιρία ξανά, για να επανέλθουν στο προσκήνιο.

Η επανάσταση δεν είχε σβήσει και αν δεν υπήρχε πολιτική παρέμβαση ή θα χυνόταν άσκοπα αίμα λίγα χρόνια ακόμη ή οι Έλληνες θα απελευθερώνονταν σύντομα μόνοι τους, όπως λίγο έλειψε να απελευθερωθούν με τον Καραϊσκάκη αν δεν σκοτωνόταν ή αν δεν ”τον σκότωναν” τον Απρίλιο, λίγο πριν την τελική του αναμέτρηση με τον Κιουταχή. Και μια απελευθέρωση των Ελλήνων που θα στηριζόταν αποκλειστικά στις δικές τους δυνάμεις, δεν ήταν στις προθέσεις των μεγάλων δυνάμεων για πολλούς λόγους. Αυτή η συνειδητοποίηση λοιπόν από μέρους τους, τις έκανε να αποφασίσουν πως έπρεπε επιτέλους να παρέμβουν, για να λύσουν το ελληνικό ζήτημα πολιτικά και να αποκομίσουν οι ίδιες το μεγαλύτερο όφελος που μπορούν, από τη δεδομένη δημιουργία του νέου κράτους.

Το χάσμα που είχε δημιουργηθεί όλα αυτά τα χρόνια και το αίμα που χώριζε τους Έλληνες και τους Τούρκους, δεν άφηνε κανένα περιθώριο κοινής συμβίωσης σε Στερεά και Πελοπόννησο ξανά. Οι Αγγλογάλλοι, μετά το έπος του Μεσολογγίου και τις χρυσές σελίδες που έγραψαν οι Έλληνες στη δεύτερη πολιορκία της Ακρόπολης, κατανόησαν πια, πως το ”ελευθερία ή θάνατος” δεν ή

ταν απλά ένα σύνθημα που το είχε κινήσει ένας αρχικός ενθουσιασμός, αλλά κοινή και βαθιά συνείδηση όλων των Ελλήνων. Δε θα έκαναν σπιθαμή πίσω από τη σφοδρή επιθυμία τους να διώξουν από τα πατρογονικά μέρη τον Τούρκο, παρά μόνο νεκροί.

Για να το δούμε όμως καλύτερα. Απέτυχε πράγματι η ελληνική επανάσταση την Άνοιξη του 1827;

Μήπως οι Οθωμανοί ανέκτησαν ξανά μετά τον Κιουταχή τον οικονομικό έλεγχο Στερεάς και Πελοποννήσου, τον έλεγχο των λιμανιών, των φόρων, των τελωνείων, των δρόμων, των δερβενίων και των δασών; Μήπως κατέλαβαν την έδρα της κυβέρνησης που βρισκόταν στο Ναύπλιο; Μήπως οργάνωσαν ξανά το οθωμανικό σύστημα της παλιάς διακυβέρνησης; Τίποτα από αυτά. Ο οικονομικός έλεγχος Στερεάς και Πελοποννήσου παρέμενε στα χέρια των Ελλήνων και ο διοικητικός μηχανισμός που είχε προκύψει από την πρώτη κιόλας Εθνοσυνέλευση τον Ιανουάριο του 1822, παρέμενε αλώβητος και ενεργός.

Σε όλες τις περιοχές και επαρχίες υπήρχαν φροντιστές του στρατού, αστυνομία, υπουργεία, κυβερνητικοί αντιπρόσωποι, έπαρχοι και τοπικές δημογεροντίες που ήταν επιφορτισμένες με τη διοίκηση και υπεύθυνες για τη συγκέντρωση των προσόδων. Ο αστικός τούρκικος πληθυσμός που βρισκόταν στην Ελλάδα πριν την επανάσταση είχε αποχωρίσει, εκτός από έναν μικρό αριθμό πολιτών Τούρκων στο φρούριο της Πάτρας. Oι υπόλοιποι ήταν στρατιωτικές μονάδες Οθωμανών και Τουρκαλβανών αποκλεισμένες σε κάποια φρούρια, όπως της Πάτρας, του Νεοκάστρου, του Ευρίπου, που φοβούνταν να ξεμυτίσουν.

Επιδίδονταν μόνο σε γρήγορες εξόδους για λεηλασίες ώστε να εξασφαλίσουν κάποια τρόφιμα. Γιατί οι Έλληνες πολεμιστές, καραδοκούσαν παντού και έλεγχαν την ενδοχώρα. Ακόμη και στην Πελοπόννησο ο Ιμπραήμ, λίγα είχε καταφέρει με τους Νενέκους και τα προσκυνοχάρτια, αφού το ”φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους” του Κολοκοτρώνη, κρατούσε τα χωριά της Πελοποννήσου σε επαναστατικό πυρετό και εγρήγορση, ακόμη κι αν τα ισοπέδωνε, τα έκαιγε ή τα χάιδευε ο Ιμπραήμ. Λίγο αργότερα δολοφονήθηκε κι αυτός ακόμη ο Νενέκος από τον Αθανάσιο Σαγιά με διαταγή του Κολοκοτρώνη. Ποια επανάσταση έσβησε λοιπόν;

Τι σόι καραμέλα είναι αυτή που μασάνε πολλοί τελευταία;
Στη μάχη του Ανάλατου χάθηκαν γύρω στους χίλιους πεντακόσιους Έλληνες πολεμιστές. Το υπόλοιπο στράτευμα παρέμεινε ζωντανό. Απλά τα διάφορα τμήματά του απομακρύνθηκαν από τον Πειραιά, το Φάληρο και την Αθήνα και διασκορπίστηκαν το καθένα στην περιοχή του, περιμένοντας την επόμενη ευκαιρία ανασυγκρότησης. Οι Τζαβελαίοι, οι Μποτσαραίοι, οι Σκουρτανιωταίοι, οι Γιολδασαίοι, ο Ίσκος, ο Νάκος Πανουριάς κι ο Δυοβουνιώτης, ο Κριεζώτης, οι Κολοκοτρωναίοι, ο Παναγιώτης Γιατράκος, οι Δεληγιάννηδες, οι Ζαϊμηδες, οι Σισίνηδες, οι Μαυρομιχαλαίοι, ο Νικηταράς, ο Μαυροβουνιώτης, ο Βαρνακιώτης, ο Θοδωράκης ο Γρίβας, οι Πλαπουταίοι, ο Ρούκης, οι Νοταράδες, όλοι αυτοί οι αγέρωχοι και τόσοι άλλοι ακόμη εμπειροπόλεμοι με τα σώματά τους, δεν εξαϋλώθηκαν ξαφνικά μετά τον Κιουταχή. Τα σώματα αυτά δεν πέταξαν τα όπλα, δεν έμειναν αδρανή, αλλά παρέμεναν π

άντα σε ετοιμότητα και με ελπίδα ανασυγκρότησης στην πρώτη ευκαιρία.

Το κάθε σώμα επέστρεψε στην περιοχή του, ελέγχοντάς την ταυτόχρονα από τους Τούρκους και διατηρώντας την ελεύθερη. Ο Φαβιέρος με τους τακτικούς του εκστρατεύει για να απελευθερώσει τη Χίο τον Οκτώβριο του 1827, δύο μήνες αφότου φεύγει από την Αθήνα ο Κιουταχής και λίγες ημέρες πριν την ναυμαχία του Ναυαρίνου! Και επιχειρεί μάλιστα από εκεί και απόβαση απέναντι στα μικρασιατικά παράλια! Τη στιγμή που οι μεγάλες δυνάμεις του είχαν απαγορεύσει να μεταβεί με τα στρατεύματά του στη Χίο!

Ποια επανάσταση λοιπόν απέτυχε;
Τα παραμύθια που μας λεν οι ημιμαθείς Εσπερόδουλοι για να βγάλουν άχρηστους τους Έλληνες και όλες τις θυσίες τους και να δώσουν τα εύσημα της ελευθερίας των Ελλήνων στους ξένους; Η πολιτική παρέμβαση των ξένων έγινε γιατί συνειδητοποίησαν πως παρά την πτώση του Μεσολογγίου και της Ακρόπολης, τίποτα δε χάθηκε για τους Έλληνες και πως οι Τούρκοι πια δεν έχουν κανένα μέλλον τουλάχιστον στη Στερεά και την Πελοπόννησο (για την ώρα). Η επανάσταση θα ήταν χαμένη όντως, εάν είχαν αφανιστεί εντελώς αυτοί οι δέκα χιλιάδες ικανότατοι πολεμιστές της Στερεάς

Οι πολεμιστές ήταν ολοζώντανοι με το δάχτυλο στη σκανδάλη. Η επανάσταση λοιπόν δεν έσβησε μετά τον Κιουταχή. Όσο για τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, οφείλουμε πολύ λιγότερα απ’ όσα κάποιοι θέλουν να μας πείσουν πως οφείλουμε. Για την ακρίβεια, έχουμε ξεχρεώσει εδώ και πολλά πολλά χρόνια και δε χρωστάμε τίποτα σε κανέναν. Η όποια ελευθερία μας αποκτήθηκε με την επανάσταση του 1821, οφείλεται στο αίμα και τα βάσανα των Ελλήνων και στο αίμα και τα βάσανα κάποιων αγνών φιλελλήνων, που δεν είχαν όμως καμία σχέση με την πολιτική… που είχαν δώσει απίστευτες μάχες στο πεδίο των Αθηνών την Άνοιξη του 1827 και άλλοι δέκα χιλιάδες περίπου μπαρουτοκαπνισμένοι στην Πελοπόννησο. Όμως δε συνέβη τίποτα τέτοιο.

*Ο Γιώργος Πύργαρης είναι συγγραφέας, ιστορικός, ερευνητής.  https://www.facebook.com/profile.php?id=1072712774

Πηγή ➤

Διαβάστε Περισσότερα »

Σαν σήμερα 13 Δεκεμβριου 1943, η Σφαγή των Καλαβρύτων (βιντεο)

Police-Voice blog ➤ 

Σαν σήμερα: 441 άνδρες και νεαρά αγόρια, εκτελέστηκαν από τους γερμανούς κατακτητές στα Καλάβρυτα. Κανείς από τους υπευθύνους δεν πλήρωσε για τα εγκλήματά του

  Σαν σήμερα, στις 13 Δεκεμβρίου 1943, οι γερμανοί κατακτητές στα Καλάβρυτα, σκοτώνουν όλους τους άνδρες του χωριού, 441 άτομα συνολικά, ανάμεσά τους και πολλά παιδιά.

Η Σφαγή των Καλαβρύτων είναι ένα από τα πολλά ελληνικά ολοκαυτώματα τα οποία έμειναΝ ατιμώρητα. Κανείς από τους γερμανούς αξιωματικούς και οπλίτες που έδωσαν τις εντολές και εκτέλεσαν τη σφαγή, δεν τιμωρήθηκε για τις πράξεις του…

Δείτε το βίντεο με τη συγκλονιστική ιστορία καθώς και τη μαρτυρία ενός από τους επιζώντες για τον απίστευτο τρόπο με τον οποίο γλίτωσε τη ζωή του…

 

 

Πηγή ➤ https://www.lawandorder.gr/

Διαβάστε Περισσότερα »

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Χ.Π ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ..Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης ΦΩΤΟ

Police-Voice blog ➤
Από τις αρχές Οκτωβρίου του 1912 η Ελλάδα βρισκόταν σε πόλεμο με την παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία, έχοντας ως συμμάχους τη Βουλγαρία και τη Σερβία (Α' Βαλκανικός Πόλεμος). Θέατρο των επιχειρήσεων, η περιοχή της Μακεδονίας

Ο ελληνικός στρατός βάδιζε από νίκη σε νίκη στη Δυτική Μακεδονία. Όμως, από την αρχή των εχθροπραξιών σοβούσε σοβαρή διαφωνία μεταξύ του αρχιστράτηγου Κωνσταντίνου και του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου.

 Ο διάδοχος επιθυμούσε πρώτα την κατάληψη του Μοναστηρίου προς Βορρά, ενώ ο Βενιζέλος, βλέποντας την πιθανότητα να καταληφθεί η Θεσσαλονίκη από το βουλγαρικό στρατό, πίεζε τον Κωνσταντίνο να κατευθυνθεί προς τη φυσική πρωτεύουσα της Μακεδονίας, μια περιοχή με στρατηγική σημασία, η απελευθέρωση της οποίας αποτελούσε διακαή πόθο του ελληνισμού. «Καθιστώ υμάς υπευθύνους διά πάσαν αναβολήν έστω και στιγμής» του τηλεγραφεί επιτακτικά.

Τελικά, ο Κωνσταντίνος πείθεται με τη μεσολάβηση του πατέρα του βασιλιά Γεωργίου Α' και στις 25 Οκτωβρίου η εμπροσθοφυλακή του ελληνικού στρατού φθάνει προ των πυλών της Θεσσαλονίκης. Είχε προηγηθεί η καθοριστική νίκη στη Μάχη των Γιαννιτσών (19 - 20 Οκτωβρίου), που είχε κάνει ευκολότερη την προέλαση του ελληνικού στρατού. Ο Χασάν Ταξίν Πασάς που υπερασπιζόταν τη Θεσσαλονίκη δεν είχε άλλη δυνατότητα, παρά να ζητήσει μια έντιμη συμφωνία για την παράδοση της πόλης.

Στις 25 Οκτωβρίου οι απεσταλμένοι του ζήτησαν από τον Κωνσταντίνο να επιτραπεί στον Ταξίν να αποσυρθεί με το στρατό και τον οπλισμό του στο Καραμπουρνού και να παραμείνει εκεί μέχρι το τέλος του πολέμου. Ο Κωνσταντίνος, φυσικά, απέρριψε τον όρο του και του πρότεινε την παράδοση του στρατού του και τη μεταφορά του στη Μικρά Ασία με δαπάνες της ελληνικής κυβέρνησης.

Ο Οθωμανός αξιωματούχος δέχθηκε, τελικά, τους όρους του Κωνσταντίνου και στις 11 το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, ανήμερα της εορτής του Αγίου Δημητρίου, οι πληρεξούσιοι αξιωματικοί Ιωάννης Μεταξάς (ο κατοπινός δικτάτωρ και ο άνθρωπος του «ΟΧΙ») και Βίκτωρ Δούσμανης μεταβαίνουν στο Διοικητήριο της Θεσσαλονίκης και υπογράφουν τα σχετικά πρωτόκολλα παράδοσης της πόλης στον ελληνικό στρατό.

Σύμφωνα με το πρωτόκολλο, παραδίνονταν ως αιχμάλωτοι 25.000 τούρκοι στρατιώτες και 1.000 αξιωματικοί. Στην κατοχή του ελληνικού στρατού περιέρχονταν όλος ο βαρύς και ελαφρύς οπλισμός του σχηματισμού (70 πυροβόλα, 30 πολυβόλα, 70.000 τυφέκια και πυρομαχικά). Το πρωί της 27ης Οκτωβρίου εισήλθαν στη Θεσσαλονίκη δύο τάγματα ευζώνων και ύψωσαν την ελληνική σημαία στο Διοικητήριο, ενώ οι υπόλοιπες ελληνικές δυνάμεις άρχισαν να λαμβάνουν θέσεις στα υψώματα γύρω από την πόλη.

Στις 11 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1912 ο Κωνσταντίνος εισήλθε με το επιτελείο του στη Θεσσαλονίκη και το μεσημέρι έγινε πανηγυρική δοξολογία στο ναό του Αγίου Μηνά. Την ίδια μέρα, κατέφθασαν έξω από τη Θεσσαλονίκη και οι Βούλγαροι, όμως για τους γείτονες ήταν ήδη αργά. Ο επικεφαλής της μεραρχίας τους στρατηγός Τεοντορόφ ζήτησε να εισέλθει στην πόλη για να στρατοπεδεύσει. Εισέπραξε την αρνητική απάντηση του Κωνσταντίνου και ύστερα από διαπραγματεύσεις, επιτράπηκε να μπουν στην πόλη για ολιγοήμερη ανάπαυση δύο τάγματα με επικεφαλής τους βούλγαρους πρίγκιπες Βόρι και Κύριλλο. Επικράτησε, όμως, σύγχυση και τελικά εισήλθε στη Θεσσαλονίκη ένα ολόκληρο βουλγαρικό σύνταγμα, γεγονός που εκνεύρισε τον Βενιζέλο. Οι Βούλγαροι δήλωναν εμφαντικά παρόντες στις εξελίξεις στη Μακεδονία. Ο σπόρος του Β' Βαλκανικού Πολέμου είχε ριχτεί.

Στις 29 Οκτωβρίου ήταν η σειρά του βασιλιά Γεωργίου Α' να εισέλθει στην πόλη και να επισημοποιήσει την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τους έλληνες κατοίκους της, με απάθεια ανάμικτη με φόβο του από το μουσουλμανικό στοιχείο, ενώ οι Εβραίοι που ήταν η πολυπληθέστερη πληθυσμιακή ομάδα της πόλης δεν έκρυψαν την απογοήτευσή τους, καθώς προωθούσαν σχέδιο διεθνοποίησης της Θεσσαλονίκης.

Πηγή ➤

Διαβάστε Περισσότερα »

«Ας κρατήσουν οι χοροί» – Αυτό είναι το βιντεοκλίπ της επετείου των 200 χρόνων μετά την Επανάσταση [εικόνες & βίντεο]

Police-Voice blog ➤

Το τραγούδι «Ας κρατήσουν οι χοροί» του Διονύση Σαββόπουλου, επέλεξε η Επιτροπή «Ελλάδα 2021» προκειμένου να δημιουργήσει το βιντεοκλίπ της επετείου των 200 χρόνων μετά την Επανάσταση.

Ένα τραγούδι χαρούμενο και αισιόδοξο, που έχει αγαπηθεί από εκατομμύρια Έλληνες και παρουσιάζει την ιστορική πορεία της Ελλάδας, μέσα από την αλληγορία της γιορτής μιας παρέας σύγχρονων Ελλήνων.

Μέσα από τους στίχους του παρουσιάζεται με ιδιαίτερη ευαισθησία η διαχρονική πορεία του Ελληνισμού από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας. «Των Ελλήνων οι κοινότητες», σε ένα μεγάλο εθνικό αντάμωμα βαδίζουν ενωμένες στο μέλλον, συμπυκνώνοντας με τον καλύτερο τρόπο το μήνυμα του σύγχρονου και αισιόδοξου πατριωτισμού που εκπέμπει η επέτειος των 200 χρόνων μετά την Επανάσταση.

Η Πρόεδρος της Επιτροπής «Ελλάδα 2021», Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη δήλωσε:

«Διαλέξαμε αυτό το τραγούδι γιατί περιγράφει με ένα μοναδικό τρόπο το κοινό μας ταξίδι. Σε αυτά τα 200 χρόνια, η «σύναξή» μας ξεδιπλώθηκε, μεγάλωσε. Ο «δεσμός μας πύκνωσε». Πολλές φορές πέσαμε αλλά ξανασηκωθήκαμε και «οι παρέες μας συνέχισαν να γράφουν ιστορία». Το 2021 κοιτάζουμε μπροστά. Σμίγουμε «τις παλιές και τις αναμμένες τροχιές» μας με ένα φωτεινό και αισιόδοξο μέλλον. Γιατί το ταξίδι των Ελλήνων συνεχίζεται. Ας κρατήσουν οι χοροί λοιπόν!».

Για τις ανάγκες του εορτασμού, το τραγούδι που πρωτοκυκλοφόρησε το 1983 με τον δίσκο του Διονύση Σαββόπουλου «Τραπεζάκια έξω», βιντεοσκοπήθηκε με νέα ενορχήστρωση και ερμηνεία από επτά χορωδίες: La Familia, Εστίας Νέας Σμύρνης, Υπουργείου Εσωτερικών, Εθνικού Ωδείου, Παιδική Χορωδία Σπύρου Λάμπρου, Musica, ΟΤΕ και Ωδείου Αθηνών. Οι χορωδίες συμμετείχαν αφιλοκερδώς.

Το βιντεοκλίπ γυρίστηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο και στην Αγορά του Καλατράβα στο Ολυμπιακό Στάδιο. Η σκηνοθεσία του βίντεο και η νέα ενορχήστρωση του τραγουδιού έγινε από τον Γιάννη Χριστοδουλόπουλο, υπεύθυνο των καλλιτεχνικών εκδηλώσεων της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» και είναι παραγωγή της Επιτροπής. Τη χορογραφία επιμελήθηκε η Άρτεμις Ιγνατίου.

Τα δικαιώματα για τη χρήση του τραγουδιού είναι ευγενής προσφορά στην Επιτροπή «Ελλάδα 2021» του κυρίου Διονύση Σαββόπουλου, ο οποίος είναι Μέλος της Ολομέλειας της Επιτροπής «Ελλάδα 2021».

Για την ολοκλήρωση του όλου έργου χρειάστηκαν τρεις μήνες αδιάκοπης και συλλογικής δουλειάς. Χορωδοί, μουσικοί, χορευτές, τεχνικοί, περισσότεροι από 300 άνθρωποι συμμετείχαν στο κάστινγκ, στα γυρίσματα, στις πρόβες, στις ηχογραφήσεις, στις αμέτρητες ώρες του μοντάζ και της επεξεργασίας της εικόνας.

Σημειώνεται, τέλος, ότι η ηχογράφηση του τραγουδιού και τα γυρίσματα του βίντεο πραγματοποιήθηκαν πριν ισχύσουν τα τελευταία περιοριστικά μέτρα που σχετίζονται με την εξέλιξη της πανδημίας στην Αττική, ενώ τηρήθηκαν όλοι οι προβλεπόμενοι υγειονομικοί κανόνες.

Φωτογραφίες από τις πρόβες και τα γυρίσματα

   

Πηγή ➤

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ – ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ΤΟ ΑΝΑΚΤΟΡΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΛΛΑ (ΕΙΚΟΝΕΣ ΒΙΝΤΕΟ)

Police-Voice blog ➤

Το ερχόμενο καλοκαίρι εκτιμάται ότι θα μπορεί να δέχεται επισκέπτες το ανάκτορο στο οποίο γεννήθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος στην παραθαλάσσια τότε Πέλλα.

Στο κτίριο αυτό, τμήμα του οποίου είχε ανασκαφεί το 1957, όταν κανείς δεν γνώριζε ότι επρόκειτο για το ανάκτορο, μεγάλωσε ο βασιλιάς των Μακεδόνων ενώ στην παλαίστρα που βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το κτίσμα, ο διάδοχος αθλούνταν με τους γόνους της αριστοκρατίας και στην τεράστια κολυμβητική δεξαμενή γύμναζαν το σώμα τους.

«Το ανάκτορο είχε δημόσιο χαρακτήρα και σε αυτό βρισκόταν η αίθουσα όπου γίνονταν τα συμπόσια, η αίθουσα του θρόνου, αν μου επιτρέπεται να χρησιμοποιήσω αυτή την έκφραση κατ αναλογία» εξηγεί η προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πέλλας, Ελισάβετ Τσιγαρίδα. Η ίδια τονίζει ότι οι εργασίες στο χώρο βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε πλήρη εξέλιξη, με χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ, και σημειώνει ότι το σημείο θα μπορεί να είναι επισκέψιμο το καλοκαίρι του 2021, αν όλα εξελιχθούν ομαλά.

Ο επισκέπτης θα βλέπει μπροστά του την κάτοψη του ανακτόρου, σε επίπεδο θεμελίωσης ενώ στόχος της Εφορείας Αρχαιοτήτων είναι η παρουσίαση μιας ψηφιακής ξενάγησης στο κέντρο υποδοχής επισκεπτών που αναμένεται να κατασκευαστεί με χρονικό ορίζοντα το 2023. Εκεί θα μπορεί κανείς να δει και την ψηφιακή αναπαράσταση όχι μόνο του ανακτόρου όπου γεννήθηκε ο Μακεδόνας βασιλιάς αλλά του κτιριακού συνόλου που αποτελούνταν από επτά τεράστια κτίρια, με εσωτερικές αυλές, διαδρόμους, κλιμακοστάσια και στοές που συνδέονταν μεταξύ τους.

Το κτιριακό σύνολο των ανακτόρων φτάνει τα εβδομήντα στρέμματα

«Η συνολική έκταση είναι γύρω στα 70 στρέμματα. Οι διαστάσεις αυτές μπορούν να γίνουν αντιληπτές αν ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η Πέλλα ήταν τότε η πρωτεύουσα του Μακεδονικού Βασιλείου. Το ανάκτορο ξεκίνησε πιο μικρό, αλλά επεκτάθηκε μετά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η περίοδος από το 320 ως το 250 π.Χ. ήταν μια εποχή τεράστιας ακμής για τη Μακεδονία, ενώ ήταν γνωστός και ο πλούτος του ανακτόρου. Δεν ξεχνάμε ότι σε όλο τον τρίτο και τον δεύτερο π.Χ. αιώνα, η Πέλλα ήταν το κέντρο του Μακεδονικού Βασιλείου, ένα από τα σπουδαιότερα κράτη της εποχής» σχολιάζει η κ. Τσιγαρίδα.

Αυτοί, ήταν, άλλωστε και οι λόγοι για τους οποίους το ανάκτορο λεηλατήθηκε με μένος από τους Ρωμαίους που όταν ηττήθηκαν οι Μακεδόνες το 168 π.Χ. ήρθαν κατ ευθείαν στην Πέλλα. Όπως αναφέρει η προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων, «οι Ρωμαίοι δεν κατέστρεψαν την πόλη αλλά λεηλάτησαν το ανάκτορο, όπου βέβαια υπήρχαν και οι θησαυροί. Πήραν ακόμη και τον βασιλιά και την οικογένειά του ως σκλάβους στη Ρώμη, επιδεικνύοντας τον θρίαμβό τους. Η τύχη της βασιλικής οικογένειας ήταν πολύ σκληρή ενώ το ανάκτορο δεν χρησιμοποιήθηκε πια. Ωστόσο η πόλη συνέχισε να υπάρχει και κατά τη διάρκεια των Ρωμαϊκών χρόνων, καθώς από εκεί περνούσε και Εγνατία Οδός, ένας δρόμος που ένωνε την Ανατολή με τη Δύση».

Στα ίχνη του λιμανιού της Πέλλας

Στο μεταξύ, οι αρχαιολόγοι της Εφορείας Αρχαιοτήτων βρίσκονται στα ίχνη της ακτογραμμής του λιμανιού της Πέλλας, όπου οι Μακεδόνες αποφάσισαν να μεταφέρουν την νέα πρωτεύουσά τους, φεύγοντας από τις Αιγές.

Και μπορεί σήμερα να μην υπάρχει θάλασσα στην Πέλλα, όμως οι πηγές αναφέρουν τον παραθαλάσσιο χαρακτήρα της. Τα επόμενα χρόνια το τοπίο άλλαξε στην περιοχή και λόγω των προσχώσεων από τα ποτάμια που μετέφεραν φερτά υλικά, ο προστατευμένος κόλπος της Πέλλας μετατράπηκε σε λιμνοθάλασσα που αργότερα έγινε η λίμνη των Γιαννιτσών και τελικά αποξηράνθηκε.

«Εργαστήκαμε δύο χρόνια και συγχρόνως κάνουμε σαν εφορεία επιφανειακή έρευνα. Οι αρχαιολόγοι περπατάμε όλη την έκταση για να δούμε πού έχουμε συγκέντρωση ευρημάτων, νησίδες και άλλες ενδείξεις που μας δίνουν στοιχεία.

Είναι μια έρευνα που δεν στοιχίζει, ωστόσο μας εφοδιάζει με πολύτιμες λεπτομέρειες. Παράλληλα συνεργαζόμαστε με ειδικούς επιστήμονες οι οποίοι με τον απαραίτητο εξοπλισμό προχωρούν στη γεωφυσική διασκόπηση» σχολιάζει η κ. Τσιγαρίδα. Με τη μέθοδο αυτή, όπως επισημαίνει, που έχει περιορισμένο κόστος σε σχέση με την ανασκαφή, τα μηχανήματα σκανάρουν το έδαφος και μπορούν να ανιχνεύσουν την ύπαρξη θαμμένων αρχαιοτήτων και το σημείο στο οποίο βρίσκονται, χωρίς να είναι απαραίτητες οι απαλλοτριώσεις μεγάλων εκτάσεων.

Ήδη, οι αρχαιολόγοι έχουν εντοπίσει την ακτογραμμή του λιμανιού της Πέλλας και το νησάκι Φάκος που βρισκόταν απέναντί της και διέθετε τείχος. Πλέον προσπαθούν να αντιληφθούν τι γινόταν τα πρώτα χρόνια ίδρυσης της πόλης στις αρχές του 5ου αιώνα και τα χρόνια στα οποία λειτουργούσε ως λιμάνι. Για τη συγκεκριμένη λειτουργία, η προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων σημειώνει ότι μπορεί η εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου να ξεκίνησε από το λιμάνι της Αμφίπολης, όμως στο λιμάνι της Πέλλας κατασκευάστηκαν πάρα πολλά από τα πλοία του Μακεδονικού στόλου.

Εκεί γίνονταν επίσης δεκτές οι περισσότερες πρεσβείες ξένων που ερχόταν από άλλες περιοχές ενώ σημαντικός ήταν και ο ρόλος του λιμανιού στην εμπορική ζωή της πόλης και την ανάπτυξη της κεραμοποιίας για την οποία η Πέλλα έγινε πολύ διάσημη.

Περισσότερα στοιχεία για την έκταση της παραθαλάσσιας Πέλλας, τον πολεοδομικό της ιστό, το τείχος και τα μνημεία της αναμένεται να προκύψουν από το ερευνητικό πρόγραμμα που αναμένεται να ξεκινήσει στις αρχές του 2021.

Πηγή ➤

Διαβάστε Περισσότερα »